Slider

czwartek, 25 kwietnia 2019

Katamino: gra rodzinna - recenzja

Dawno, dawno temu, kilkanaście a raczej jeszcze więcej lat temu (względnie ponad 40 kilogramów i 4 dzieci temu) w moje ręce wpadło pudełko ze specyficznymi klockami. Oprócz nich była książeczka z różnymi figurami, które należało z tychże klocków stworzyć. Ot takie zadania logiczno-konstrukcyjne. A przypomniałem sobie o tej "grze" ponieważ, otrzymałem do recenzji Katamino - gra rodzinna od wydawnictwa FoxGames. Gdy tylko zobaczyłem zawartość pudełka z tą grą, natychmiast przypomniały mi się wspomniane wcześniej klocki. Nie wiem czy to było jakieś bardzo dawne wydanie Katamino czy po prostu coś w tym stylu, czy to była może chińska podróba gry. W każdym razie było to co najmniej coś podobnego. Dzięki temu wspomnieniu jeszcze chętniej przyjrzałem się pozycji od wydawnictwa z liskiem w logotypie. Zapraszam do przeczytania recenzji.


sobota, 20 kwietnia 2019

Architects of the West Kingdom

Lubię gry Shema Phillipsa osadzone w realiach okołośredniowiecznych. Pierwszą, czyli Najeźdźców z Północy poznałem i polubiłem sam. Kolejne gry, czyli osadzone w tym samym świecie Shipwrights i Explorers oraz łączącą całą Trylogię z Północy Runesagę, pokazał mi już Jarek i też przypadły mi do gustu. Łączą dość proste zasady ze świetnym wykonaniem i przeważnie również jakimś ciekawym mechanicznym twistem. Co za tym idzie idealnie nadają się jako gry dla początkujących oraz średniozaawansowanych. Na podobnych założeniach opiera się również najnowsza gra z serii Architects of the West Kingdom, która jednocześnie rozpoczyna nową trylogię, tym razem osadzoną w tytułowym królestwie wzorowanym na Imperium Karolińskim. Shem, tym razem na spółkę z S J Macdonaldem, ponownie zastosował w swojej grze mechanikę worker placement i ponownie dołożył do tego ciekawy twist. Po przeczytaniu opisu rozgrywki wiedziałem, że nie mogę odpuścić sobie tego tytułu i postanowiłem zdobyć egzemplarz do recenzji. Jeśli zastanawiacie się, czy spełnił moje oczekiwania i jak plasuje się w porównaniu do np. Najeźdźców, zapraszam was do lektury.

poniedziałek, 25 marca 2019

Zombicide: Czarna Plaga - recenzja

Nie lubię zombie... no po prostu nie przepadam za filmami, książkami, czy grami o nich. Jakoś nie czuję klimatu szwendających się gnijących bezwolnych trupów polujących na niedobitki ludzkości. Niestety jak na złość jest to temat obecnie bardzo popularny w popkulturze i nawet w grach planszowych rozplenił się jak... no właśnie jak zombie podczas zombieapokalipsy :-) Dodatkowo nie jestem też jakimś ogromnym fanem kooperacji, a ameri choć lubię, to gram zdecydowanie dużo rzadziej niż w euraski. Czy zatem kooperacyjna gra z klimatem zombie w średniowieczu może mi się spodobać? No cóż różnie w życiu bywa i tylko krowa zdania nie zmienia, więc postanowiłem się o tym przekonać grając w Zombicide: Czarna Plaga od wydanego u nas przez Portal Games.


niedziela, 17 marca 2019

Rzutem do mety - recenzja

Lubię gry z dużą ilością kostek, choć to nie oznacza, że uważam iż każda gra z ładnymi kosteczkami przypadnie mi do gustu. Co to to nie. Zwłaszcza, że niejednokrotnie wiąże się to ze sporą losowością, a za jej dużą ingerencję w grę z kolei nie przepadam. Ale tak czy owak jakoś tak mam zawsze przyjemność z rzucania kosteczek. No i właśnie jakiś czas temu sprawdziłem rodzinną grę wyścigową z udziałem wielu sześciennych kosteczek, pod tytułem Rzutem do mety. Jest to gra autorstwa Spartaco Albertarelliego wydana przez Trefl Joker Line.


sobota, 9 marca 2019

Projekt: Miasteczko - recenzja

Gier o budowaniu miast trochę już powstało. Tak na szybko z pamięci jako przykłady wymienię choćby Suburbię, czy Alhambrę. Część z nich była nawet oparta o budowanie talii jak np. Dominion, gdzie kupując karty, rozwijamy nasze terytorium. Ale deckbuilder o rozwijaniu miasta, w którym nie posiadamy kart na ręcę, a drugą dominującą mechaniką jest push your luck? Z takim połączeniem nie miałem jeszcze okazji się spotkać... do momentu, kiedy poznałem Projekt: Miasteczko, czyli polską wersję Flip City, wydaną u nas przez krakowskiego Trefla. Poza ciekawym miksem mechanik,  tytuł skusił mnie również wyróżnieniem "Seal of Excellence" przyznanym przez Dice Tower. Wiadomo jednak, że nie wszystkie gusta są takie same i to co panowie z DT uznają za hit, dla mnie niekoniecznie musi nim być (jak było w przypadku np. Sherlooka). Przekonajmy się więc jak było w tym przypadku.

czwartek, 21 lutego 2019

Paperback. Edycja Polska - recenzja

Zapewne większość z Was czytelników, kojarzy lub wręcz grało w Scrabble. Ku przypomnienia, to taka gra, w której tworzymy z dostępnych literek wyrazy i umieszczamy kafelki na planszy tworząc coś na wzór krzyżówki. Za odpowiednio położone literki, utworzone wyrazy dostajemy premie punktowe itd. A co gdy powstanie twist układania wyrazów z mechaniką deck buildingu ? Otóż otrzymamy grę Paperback autorstwa Tima Fowersa, którą w edycji polskiej wypuściło wydawnictwo Baldar. Z góry przyznam, że nigdy nie byłem fanem wspomnianego Scrabble, ale też raczej partii nie odmawiałem. Tym bardziej z wielką ochotą postanowiłem sprawdzić jak się układa wyrazy za pomocą kart, budując z nich swoją talię. Zatem zapraszam do lektury niniejszej recenzji.


środa, 13 lutego 2019

Alone - recenzja

Wszyscy wiemy że w kosmosie nikt nie usłyszy twojego krzyku... tym bardziej jeśli jesteś zamknięty na stacji kosmicznej zupełnie sam, a dookoła aż roi się od pasożytów, mackostworów, szalonych kultystów i kosmozombie. No dobra tak naprawdę to całe to tałatajstwo usłyszy ten krzyk, ale w sumie nie musisz się tym przejmować, bo nawet jeśli będziesz cicho, to i tak zło doskonale wie gdzie się z najdujesz, za to ty nie wiesz o swoim otoczeniu kompletnie nic i jedynie od czasu do czasu słyszysz jakieś powodujące dreszcze odgłosy. Wiesz tylko, że coś cię ściga i że za pościg odpowiada więcej niż jeden umysł! Mniej więcej taki klimat panuje w ufundowanej w zeszłym roku na Kickstarterze grze Alone, wydawnictwa Horrible Games. Ostatnimi czasy Horrible Games jest jednym z moich ulubionych zagranicznych wydawców, a obok gier współautorstwa  jego założyciela, Lorenzo Silvy też nie potrafię przejść obojętnie. Co prawda do tej pory wydawnictwo wypuszczało raczej leciutkie tytuły (Wojownicy Podziemi, Zamek Smoków, Raise your Goblets), a tutaj mamy do czynienia z pełnowymiarowym ameri z figurkami, dużym pudłem i trzema instrukcjami, ale i tak nie mogłem odpuścić sobie przetestowania tego tytułu. Zwłaszcza, że gra odwraca klasyczne założenie dungeon crawlerów z jednym złym (tzw. overlordem) i drużyną dobrych bohaterów. Tutaj mamy do czynienia z kilkoma overlordami spiskującymi przeciwko jednemu samotnemu bohaterowi. Pora się więc przekonać, czy ten kosmiczny dungeon crawler z ciekawym twistem przypadł mi do gustu.